مقالات مربوط به فیلمنامه نویسی

روایت وقتی خطی نیست و بازیکن تصمیم می‌گیرد
فیلمنامه‌نویسی برای بازی‌های کامپیوتری، نه ادامه‌ی ساده‌ی فیلمنامه‌نویسی سینماست و نه شاخه‌ای کاملاً جدا. این حوزه، نقطه‌ی تلاقی روایت، طراحی تجربه و کنش مخاطب است.
در بازی، مخاطب فقط تماشاگر نیست؛ او تصمیم می‌گیرد، اشتباه می‌کند، مسیر عوض می‌کند و روایت را می‌سازد. همین تفاوت بنیادین، ساختار فیلمنامه را دگرگون می‌کند.

درام، قلب تپندهٔ فیلمنامه است.
اما نه هر اتفاقی درام است و نه هر تعارضی منجر به موقعیت دراماتیک می‌شود. بسیاری از فیلمنامه‌ها پر از حادثه‌اند، اما تهی از درام؛ چون نویسنده تفاوت میان «رویداد» و «موقعیت دراماتیک» را نمی‌شناسد.

در فیلمنامه‌نویسی، ساختار چیزی نیست که به چشم بیاید، اما اگر نباشد، همه‌چیز فرو می‌ریزد.
ساختار، اسکلت نامرئی داستان است؛ نظمی پنهان که به روایت اجازه می‌دهد نفس بکشد، پیش برود و معنا بسازد. بسیاری از فیلمنامه‌هایی که ایده‌های خوبی دارند، نه به‌خاطر ضعف ایده، بلکه به‌دلیل نداشتن ساختار منسجم شکست می‌خورند.

سینمای مینیمال یکی از آن جهان‌های آرام و بی‌ادعایی است که تا مخاطب نفسش را آرام نکند، درش به روی او باز نمی‌شود. سینمایی که درست بر خلاف جریان پرهیاهوی تصویر امروز، به ما یادآوری می‌کند: گاهی سکوت، رساترین دیالوگ است.

در سال ۲۰۲۵، فیلمنامه‌نویسی بیش از هر زمان دیگری به «طراحی تجربهٔ روایت» تبدیل شده است.مخاطب امروز نه فقط دنبال داستان، بلکه دنبال جهان‌بینی، چندلایه بودن، شخصیت‌های زنده و تحلیل اجتماعی است.از سوی دیگر، پلتفرم‌ها و فناوری‌ها مسیر تولید را دگرگون کرده‌اند.

با رازهای اثبات‌شده نویسندگان بزرگ دنیا آشنا شوید و یک روتین نویسندگی شخصی‌سازی‌شده و قدرتمند برای خودتان بسازید. این راهنمای جامع شما را تبدیل به نویسنده‌ای منظم و پربازده می‌کند.

اگر فیلمنامه را اسکلت یک فیلم بدانیم، پیرنگ یا پلات، روحی است که در این اسکلت می‌دمد. رابرت مک‌کی در کتاب مرجع «داستان»، به شکلی دقیق و جامع به بررسی انواع پیرنگ پرداخته است؛ کاری که بسیاری از کتاب‌های آموزش فیلمنامه‌نویسی از آن غافل شده‌اند.