بایگانی نوشته‌ها

غزل پنجاهم حافظ با آن آغاز تکان‌دهنده‌اش: «به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است»، روایتی است از دل‌شکستگی و امیدِ یک شاعر. این غزل در دوره‌ای سروده شده که حافظ پس از تبعید، مشتاقانه در انتظار توجه دوباره شاه شجاع بود. ابیات اولیه، پر از التماس و آرزوی اعتناست؛ گویی شاعر با تمام وجود می‌کوشد تا توجه ممدوح را بار دیگر به سوی خود جلب کند.

اگر فیلمنامه را اسکلت یک فیلم بدانیم، پیرنگ یا پلات، روحی است که در این اسکلت می‌دمد. رابرت مک‌کی در کتاب مرجع «داستان»، به شکلی دقیق و جامع به بررسی انواع پیرنگ پرداخته است؛ کاری که بسیاری از کتاب‌های آموزش فیلمنامه‌نویسی از آن غافل شده‌اند.